TRAWY
Trawy obejmują 8000 gatunków rozprzestrzenionych na całej kuli ziemskiej w różnych formacjach roślinnych. W Polsce liczba rosnących gatunków traw sięga około 200. Z tak znacznej liczby gatunków zaledwie kilkanaście nadaje się do zakładania trawników i urządzania terenów zieleni, ponieważ stawia się im duże wymagania użytkowe. W praktyce żaden z gatunków nie posiada pełnego zestawu pożądanych cech / takich jak: odporność na choroby, odporność na suszę, duże nasłonecznienie, cień, zdolność szybkiej regeneracji itp. / jednocześnie.

Używanie mieszanek trawnikowych wynika przede wszystkim z istnienia dużej zmienności warunków siedliskowych, oraz zmiennych warunków pogodowych i mikroklimatu. W skład mieszanek wchodzą wyspecjalizowane odmiany mające różne wymagania przyrodnicze, zróżnicowane tempo wzrostu i rozwoju, rozmaitą wytrzymałość na czynniki stresujące. Tak więc skomponowana mieszanka gatunkowo-odmianowa łatwiej się adaptuje i ma większe szanse przetrwania w zmieniających się warunkach. Zazwyczaj stosuje się zasadę doboru tym większej liczby składników mieszanki, im mniej istnieje danych poznawczych względem środowiska i ograniczone są możliwości pielęgnacji trawnika. Najczęściej stosuje się od pięciu do siedmiu gatunków traw.

Charakterystyka materiału siewnego:

• czystość nasion - oznacza, że nasiona traw nie zawierają innych gatunków ani odmian roślin uprawnych, a także plewek, kawałków słomy lub innych zanieczyszczeń; czystość nasion podawana jest w procentach,
• zdolność kiełkowania - oznacza jaki procent nasion skiełkował w okresie oznaczonym doświadczalnie dla każdego gatunku nasion,
• zdrowotność nasion - nasiona powinny być wolne od chorób i patogenów,
• wartość użytkowa nasion - inaczej liczba, która określa czystość i siłę kiełkowania ziarniaków, czyli dwie najważniejsze cechy.

Określić ją można wzorem: (czystość nasion x siła kiełkowania)/100

Trawy są najbardziej odporne spośród wszystkich roślin nadających się do wstępnego i trwałego zagospodarowania terenu wokół dróg.

Rodzaje trawników:
W zależności od sposobu użytkowania rozróżnia się następujące rodzaje trawników:

• ozdobne (dywanowe, parkowe)
• rekreacyjne
• sportowe (boiska)
• golfowe
• zadarniania terenów trudnych (skarpy, nasypy, pasy wzdłuż dróg kołowych, parkingi itp.)
• zadarniania terenów zdegradowanych przez działalność człowieka (hałdy pokopalniane, wysypiska śmieci)

Nasiona stosowane w hydrosiewie są gazonowymi nasionami traw. Nie zmienia to kwestii odpowiedniego dobrania mieszanki do warunków miejscowych oraz spodziewanego użytkowania. Mieszanki na zastosowania komercyjne muszą gwarantować pełne zadarnienie powierzchni.

Zasadami zastosowanymi w tworzeniu dobrej mieszanki są:

• Gatunki i odmiany powinny być tak dobrane by zabezpieczyć obsiewne powierzchnie od samego początki wzrostu trawy, tworząc w efekcie rozkrzewioną darń. I tak - biorąc pod uwagę różny czas wschodów, mieszanka powinna składać się z kilku różnych gatunków traw, kiełkujących bardzo szybko i stanowiących naturalną ochronę dla następnych odmian wschodzących wolniej, a także powinna mieć dodatek nasion wiążących poszczególne trawy w jednolitą darń.
• Mieszanka powinna być odporna na szczególne warunki miejscowe. Np. mieszanki stosowane na skarpy przydrogowe winny być odporne za zasolenie, umieć przetrwać dłuższy okres suszy (ponieważ nie będą podlewane), oraz znosić zanieczyszczenia chemiczne pochodzące od przejeżdżających pojazdów.
• Mieszanka traw powinna być odporna na nieprzewidziane sytuacje oraz tzw. czynnik ludzki - w postaci np. złego użycia danych odmian trawy w określonym miejscu. Ta sytuacja ma również inny wymiar - unifikację gotowych mieszanek nasion, przeznaczonych dla danego zastosowania - np. na pasy przydrogowe. Kompromis zapobiegający nieprzewidzianym wypadkom i pozwalający stworzyć w miarę uniwersalną mieszankę trawnikową jest oparty na jednoczesnym zastosowaniu kilku: przynajmniej 5-7 różnych gatunków i czasami jednej-dwóch odmian z danego gatunku. W przypadku nie przyjęcia się którejkolwiek z nich, żywotność pozostałych nadal gwarantuje uzyskanie satysfakcjonującego efektu, a prawdopodobieństwo, że żadna z odmian się nie przyjmie jest bardzo małe.

Kostrzewa czerwona (Festuca rubra)
Trawa darniotwórcza użytków zielonych, trawników i terenów specjalnych. Gatunek ten składa się z wielu podgatunków i odmian botanicznych. Wyróżnia się trzy podstawowe formy kostrzewy czerwonej:

• Kostrzewa czerwona kępowa (Festuca rubra commutata)
• Kostrzewa czerwona rozłogowa (Festuca rubra rubra)
• Kostrzewa czerwona krótkorozłogowa (Festuca rubra trichophylla)
• Kostrzewa owcza (Festuca ovina)

Bardzo pospolita trawa zbiorowisk trawiastych i leśnych wykształconych w trudnych warunkach siedliskowych. Wyróżnia się szereg odmian i form kostrzewy owczej, o silnie zróżnicowanych cechach morfologicznych i użytkowych. Systematyka gatunku nie jest do końca dopracowana i ujednolicona.

Warto zwrócić uwagę na trzy jednostki systematyczne:

• szczeciniasta (duriscula)
• nitkowata (tenuifolia)
• zwyczajna (vulgaris)

Kostrzewa trzcinowa (Festuca arundinacea)
Gatunek o bardzo dużej żywotności wykazywanej nawet w trudnych warunkach siedliskowych.

Mietlica pospolita (Agrostis capillaris)
Pospolita trawa stosowana przy zadarnianiu terenów o specjalnym przeznaczeniu.

Mietlica psia (Agrostis canina)
Trawa siedlisk ubogich i nadmiernie uwilgotnionych.

Mietlica rozłogowa (Agrostis stolonifera)
Trawa przeciwerozyjna rozlewisk oraz stanowisk nadmiernie uwilgotnionych o przerzedzonej runi.

Śmiałek darniowy (Deschampsia caespitosa)
Trawa przeciwerozyjna, nadaje się do zadarniania zboczy, stanowisk piaszczystych, wydm, pożarzysk leśnych, a także zacienionych terenów parkowych.

Wiechlina łąkowa (Poa pratensis)
Trawa trwała, bardzo odporna na trudne warunki siedliskowe. Utrzymuje się w runi przez bardzo wiele lat.

Życica trwała = Rajgras angielski (Lolium perenne)
Bardzo bogaty system korzeniowy, umieszczony płytko pod powierzchnią gruntu umożliwia wykształcenie zbitej, zwartej darni.

W zadarnianiu terenów trudnych, dodatkowo używa się jeszcze kilku gatunków traw,
o specyficznych cechach użytkowych i wymaganiach siedliskowych